| تبليغات | X |
در پهلوهای اراسته به سیاهی،
در کمانه های مهتاب،
خنک خنک
باز ارم می گیرم..
به شبی تافته،
به نوایی از عشق،
ارام ارام..
در تشدید مهتاب که مرگ اوری می اموزد
تندیس جانانهت را به سوگند یاد می کنم
سوگندی به بیدهای مجنون
که در خرسندی بادها به رقص می یایند
ولابه لای خاطراتمان چرخ می زنند
به شکوهی ازباد،
به یادی از عشق،
ارام ارام.
مرتضی عرفانی.پاییز۸۷.تهران
....................................................................................................................................
از این یکی خودم خیلی خوشم اومد موقعه شعرشدنش حس خوبی داشتم که تا حالا تجربه نکرده بودم
